Prøv sjølv. Bruk fingrane og kil deg under foten eller under armen. Kanskje kjenner du at du tek på huda. Men det er ikkje det same som når nokon andre gjer det. Kvifor ikkje?
Hjernen veit kva som kjem
Hjernen din er utruleg smart. Før du rører handa di, veit hjernen allereie at du kjem til å gjera det. Han lagar ein slags plan for rørsla.
Samtidig sender han beskjed til den delen av hjernen som kjenner berøring. Beskjeden er om lag slik: «Dette kjem frå deg sjølv. Du treng ikkje reagera så mykje».
Dermed blir kjensla mykje svakare enn viss ein annan person kilar deg.
Overrasking er hemmelegheita
Når ein ven eller eit søsken plutseleg kilar deg, veit ikkje hjernen nøyaktig kvar eller når det kjem til å skje. Då blir berøringa meir overraskande.
Det er denne overraskinga som gjer at mange byrjar å le eller vrir seg unna.
Ein del av hjernen passar på
Forskarane meiner ein del av hjernen som heiter veslehjernen spelar ei viktig rolle.
Veslehjernen hjelper oss med å styra rørslene våre. Han samanliknar det hjernen ventar skal skje med det som faktisk skjer.
Viss alt stemmer, skrur han ned reaksjonen. Difor blir du ikkje like kilen av di eiga hand.
Kan ein lura hjernen?
Ja – litt. Forskarar har gjort forsøk der ein person styrer ei mjuk pute eller ein liten robot slik at berøringa kjem litt seinare enn rørsla.
Når det blir ei lita forseinking, blir det vanskelegare for hjernen å gjetta kva som skjer. Då kan det faktisk kjennast meir som ekte kiling.
Kvifor ler me når me blir kilt?
Ingen veit heilt sikkert. Forskarane trur kiling kan vera ein måte å styrkja band mellom menneske på. Mange foreldre kilar barna sine når dei leikar saman.
Andre meiner kiling kan hjelpa oss å reagera raskt dersom noko uventa rører ved kroppen.
Det er framleis mykje forskarane prøver å finna ut.
